در ایران پارک های ملی و مناطق حفاظت شده کم نیستند با این وجود شاید هیچ کدام از آن ها به اندازه ی پارک ملی سیاه کوه بکر و دست نخورده نباشند و دلیل این گفته را هم می توان در گونه های مختلف جانوری کمیاب که در زیست می کنند دانست. این پارک از بی رقیب ترین و ناشناخته شده ترین منطقه های حفاظت شده در جهان است که از دلایل آن می توان به دور بودن از مناطق مسکونی و محفوظ ماندن از خطر وجود شکارچیان غیر قانونی اشاره کرد.

مقبره امامزاده شاه رضا، مربوط به دوره صفویه و در ورودی شهرضا و در کنار کوهی مشهور به کوه سفیدی واقع شده. این اثر در تاریخ 15 دی 1310 با شمارهٔ ثبت 130 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده. با توجه به فضای سرسبز موجود در این منطقه از شهر، فضای بسیار دلپذیری رو برای مسافران ایجاد کرده به نحوی که سالیانه حدود 6 میلیون نفر از این مکان بازدید می کنن. اهالی معتقدند حضرت شاهرضا علیه السلام رو در قسمتی از این کوه که امروزه به قتلگاه مشهوره سر بریده اند و به همین دلیله که هنوز هم هستند عده ای که برای روشن کردن شمع به این محل می رن. امامزاده شاهرضا که در شمال شهرستان شهرضا قرار دارد به روایتی یکی از برادران امام رضا (ع) و بروایت دیگر یکی از سادات حسنی است و ساختمان آن در دوران سلطنت شاه اسماعیل صفوی ساخته شده است که در سال‌های اخیر بازسازی اساسی شده است.

خیابان‌ فردوسی یکی از خیابان‌های اصلی و شمالی - جنوبی در تهران است که امسال یکی از تلخ‌ترین سال‌های عمر خود را گذراند. اتفاقی که در چهارراه استانبول، یعنی تقاطع خیابان جمهوری و فردوسی رخ داد. ساختمان پلاسکو در حادثه‌ای تلخ فرو ریخت و توجه همه را به سوی این قسمت از شهر جلب کرد. اما بخش‌های دیگر این خیابان قدیمی هم حال و روز چندان خوشی ندارند. امروز با هم گشتی در خیابان فردوسی می‌زنیم تا با تاریخچه آن بیشتر آشنا شویم و با هم تصاویری از بافت تاریخی آن را ببینیم.

آب انبار نوگاباد از آب انبارهای کوچک شهر نایین است. این آب انبار که در کنار مسجد خواجه واقع شده است، از دو بادگیر بلند بهره می‌برد. آب انبار نوگاباد در چند سال گذشته توسط اداره میراث فرهنگی مورد بازسازی قرار گرفته است.مسئله آب نایین به ویژه آب شرب مردم از قدیم الایام یکی از مسائل روزمره و معضل اجتماعی مردم این دیار بوده و امروزه نیز کم و بیش مبتلا به آن هستیم. اگر نظاره ای به قدمت قنوات هفتگانه شهر «گزیسر، ورزجان، حنفش، میرکان، راحت آباد و محمدآباد و عاشق آباد» که متأسفانه به استثنای قنات حنفش همگی خشک و بایر گردیده اند، داشته باشیم به این نتیجه می رسیم که اولاً قدمت این قنوات شاید از هزار سال بیشتر باشد و ثانیاً همه دارای آب شور و غیر قابل شرب می باشد. با این توضیح مختصر در می یابیم که مردم نایین از دیرباز با مشکل آب شرب مواجه بوده و به همین جهت مدام در فکر چاره جویی و رفع این مشکل برآمده اند.

بازارگردی برای خیلی از ما حس و حال خوبی دارد. اینکه مبلغی اسکناس در کیفمان بگذاریم یا بی پروا در این مغازه و آن فروشگاه کارت بکشیم و محصولات موردعلاقه مان را خریداری کنیم شاید خیلی‌هایمان را هیجان‌زده کند و سر ذوق بیاورد. در این میان گروهی عشق پاساژ هستند و دوست دارند از مگامال های تهران خرید انجام بدهند. از پاساژ پالادیوم گرفته تا تیراژه و کوروش و…. اما گروهی دیگر از خریداران سنتی تر عمل کرده و گردش و خرید در بازارهای بزرگ پایتخت را به هر پاساژ جدید و قدیم دیگری ترجیح می دهند. قطب فروش لوازم خانه و آشپزخانه که با گردش در این راسته می‌توانید وسایل مورد نظرتان را برای زندگی آینده تان یا خانه ی جدیدتان خریداری کنید.

بنای تاریخی خانه فاطمی در محله نوآباد و جنب بازار تاریخی شهر نائین واقع گردیده است این بنا به عنوان یکی از مهمترین مساکن سنتی شهرستان نائین محسوب گشته و در حال حاضر در مالکیت نمایندگی میراث فرهنگی و گردشگری شهرستان نائین در حال مرمت می باشد . این بنای تاریخی متعلق به خاندان فاطمی ها در نائین بوده و ساخت آن مربوط به دوره قاجار و کمی قبل از آن می باشد این بنا از بخشهای مختلفی که هرکدام کاربرد مخصوصی داشته ساخته شده است که می توان به بخشهای اندرونی ،بیرونی ، محل نگهداری احشام واسطبل یاد نموده که هرکدام از آنها از فضاهای متعدد معماری دیگر از جمله اتاقهای متعدد ، دالانها،بهارخوابها ، مطبخ ، حمام ، اتاق مخصوص پذیرایی ، اتاق مخصوص استراحت میهمانان ، محل نگهداری غلات و حبوبات ، سردابها و … تشکیل شده است .

خیابان پانزده خرداد که تا پیش از انقلاب اسلامی ایران، خیابان بوذر جمهری نام داشت یکی از مهم‌ترین خیابان‌های به جای مانده از تهران قدیم است. این خیابان بخشی از ارگ ناصری بوده است و هم اکنون یکی از پر رفت و آمدترین خیابان‌های تهران است و طی سالیان گذشته به پیاده‌راه تبدیل شده است. در اطراف این خیابان بناهای تاریخی مهمی مثل کاخ گلستان، ساختمان رادیو تهران، ساختمان تاریخی بانک ملی، ساختمان تاریخی دادگستری،‌ بازار رضا، بازار طلا، سبزه میدان، خیابان ناصرخسرو، ورودی بازار زرگرها، بازار عودلاجان، پامنار، مسجد شاه، تیمچه حاجب‌الدوله،‌ کبابی نایب، مسلم و شمشیری و بسیاری مکان‌های مهم دیگر واقع شده است.

از آنجا که شهر نایین در کویر واقع گردیده و همواره مشکل گرما و کمبود آب داشته است مردمان این دیار با ساخت و سازها و تأسیسات مختلف سعی در غلبه بر سختی های طبیعت داشته اند. از جمله ساخت آب انبار ها،قنات ها و یخچالها. یخچالهای تاریخی از یک مخزن عمیق به عمق تقریباً ده متر یا بیشتر ، یک گنبد مخروطی بزرگ بر روی مخزن و نیز حصاری بلند با نظمی خاص گراگرد آن که وظیفه سایه انداختن روی گنبد را داشته تشکیل شده است. مخزن یخچال را در فصل زمستان با آب باران پر کرده و پس از یخ زدن آب بر اثر سرمای زمستان روی آن را با مقدار زیادی کاه می پوشاندند تا از نفوذ گرما در فصل بهار و تابستان به یخها جلوگیری شود. در فصل تابستان مردم یخهای درون یخچال را به مقدار نیاز شکسته و برداشت می کردند. از مهمترین یخچالهای نایین که هم اکنون مرمت گردیده یخچال بافران و یخچال محمدیه می باشد.

نائین شهری در استان اصفهان است که وسیعترین شهرستان استان اصفهان و از بزرگترین شهرستانهای ایران به حساب می آید. جمعیت نائین حدود ۵۵۰۰۰ تن است. یکی از ویژگی های این شهر وجود آثار تاریخی گوناگون در این شهر است آثاری مثل، کاروانسرای بلاباد، کاروانسرای نیستانک، نارین قلعه، قلعه عاشوراگاه یا آشورگاه، قلعه یابرزو نیستانک، بنای سپرو، قلعه شیرکوه سپرو، قلعه رستم روستای بافران، قلعه شهداد مربوط به دوره سلجوقی، قلعه روستای مزرعه شاه، قلعه ملک احمد در خور، قلعه گبرها از دوره پیش از اسلام که از خشت و گل است، که همه جزء جاذبه های تاریخی این شهر هستند.

موزه مردم شناسی برزک تنها موزه این شهرستان در معرفی آداب، رسوم و آلات و ادوات مربوط به زندگی مردم منطقه است. در موزه مردم شناسی برزک بیش از ۵۰۰ اثر شناسنامه دار موجود است و وجود مولاژهای انسانی که هر یک معرف یکی از سنت ها و تاریخ مردم این دیار به حساب می آید، زیبایی این مکان را دو چندان کرده است. در موزه مردم شناسی برزک اشیایی از دوره های گذشته از ادوات نساجی سنتی تا صنایع دستی وجود دارد که برخی از این صنایع دستی هنوز پابرجاست. مرمت اولیه این بنا در سال۸۷ به پایان رسید و در همان سال به موزه مردم شناسی بزرک تبدیل شد.