خانه یاوری در بافت کهن شهر سربیشه(بخش جنوب شرقی شهر) یکی از خانه‌های تاریخی این شهر به حساب می آید که دارای ارزش های معماری و هنری می‌باشد. ورودی خانه در ضلع شمال غربی آن و شامل سردری با طاق کلیل است.

پس از سردر، هشتی و پس از آن دهلیزی قرار دارد که به صحن خانه منتهی می‌شود. حیاط خانه با دارا بودن باغچه و آب‌نما ویژگی های حیاط خانه‌های سنتی ایران را داراست. در دو طرف شمال و جنوب حیاط دو ایوان تعبیه شده است. ایوان شمالی دارای دو ستون با مقطع چهارضلعی است که حدفاصل آنها جان‌پناه های آجری با طرح های چلیپایی ایجاد شده است.

از دیگر بخش های این خانه اطاق های متعدد و راهروها با پوشش کلیل و گهواره‌ای، مطبخ با پوشش گنبدی به کمک طاق و تویزه و انبار می‌باشد. نقاشی های دیواری موجود بر اطاق های ضلع جنوبی بنا از جمله ویژگی های این بنا است. این نقاشی ها مربوط به اوایل دوران پهلوی می‌باشد.

تاریخ ساخت بنا مربوط به اواخر دوره قاجار است که در دوره پهلوی دخل و تصرفاتی در آن صورت گرفته است.

این خانه در داخل شهر سربیشه درمیان اراضی کشاورزی بر فراز تپه ای بلند و در جوار بقایای قلعه کهنه سربیشه قرار گرفته مهمترین عناصر معماری آن عبارتند از سردرورودی، هشتی، دالان ارتباطی، حیاط مرکزی یا میانسرا، ایوانها، اتاق های متعدد، مطبخ و انبار. ایوانها در اضلاع شمالی و جنوبی بنا قرار دارند. در داخل مطبخ هنوز عناصری نظیر اجاق، تنور و هیزم خانه وجود دارد و پوشش سقف از نوع گنبدی است.

در کنار مطبخ پستویی وجود دارد که هنوز کندوک های مخصوص ذخیره آذوقه و غلات (خمره های بزرگ گلی) در آن به چشم می خورد. این فضا با تکنیک طاق و تویزه پوشش شده است. از مهمترین عناصر تزئینی این اثر می توان به تزئینات هندسی آجری در نمای ورودی، رخبام های حیاط و همچنین نقاشی های دیوار در اتاق های ضلع جنوبی بنا اشاره نمود. با توجه به شواهد معماری موجود، این اثر مربوط به دوره قاجاریه و اوایل پهلوی است.