شهر بیرجند دارای باغ های زیادی از جمله باغ بهلگرد است که قدمت آن به زمان قاجاریه برمی گردد و در 16 کیلومتری شمال شرق بیرجند، در مسیر جاده زاهدان قرار گرفته است. و مربوط به دوره قاجار است که این اثر در تاریخ ۲۳ مرداد ۱۳۷۸ با شماره ثبت ۲۳۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

در زمان های گذشته باغ بهلگرد در خراسان جنوبی منزلگاه سردسیری طایفه خزیمه بوده و این باغ در زمان شوکت الملک ( یکی از فرمانرواهای بیرجند) در عصر قاجاری بنا شده است. به دلیل وجود داشتن این باغ در روستایی به همین نام، بهلگرد نامیده شده است.

قسمت ورودی باغ بهلگرد با دو تکه درب چوبی ساده که با گل میخ های کروی زینت داده شده قابل مشاهده است. پس از درب ورودی طاق نماهایی با پهنا و عمق کم که فضای هشتی شکلی را به وجود آورده دیده می شود. در ظلع جنوبی باغ، ساختمان درونی در دو طبقه احداث شده است. حیاط خارجی که به فضای اصلی باغ دسترسی دارد دارای ساختمانی با معماری ساده و خوش نما است. از ویژگی های برجسته این باغ می توان بهره مندی آن از قسمت درونی و بیرونی و همچنین تنوع پوشش های گیاهی در آن را نام برد.

باغ و عمارت بهلگرد از دو باغ، دو ساختمان، یک آخور، مکانی برای اقامت خدمتکاران و یک یخدان طبیعی تشکیل شده است.از جذابیت‌‌های ویژه این باغ- ‌عمارت یخدانی طبیعی است که در فاصله ۱۵۰ متری شمال عمارت به چشم می‌خورد. آن زمان در زمستان، کارگران بسیاری با استفاده از یخ‌زدن آب نهری که به درون استخر می‌ریخته، یخ را ساخته‌ و قطر یخ را با افزودن آب افزایش می‌دادند و درون این یخدان ذخیره می‌کردند تا در گرمای تابستان مورد استفاده صاحبخانه و مهمانان ویژه قرار گیرد.

خیره کننده ترین ویژگی این بنا ساخته شدن آن برروی چهار ستون آجری دایره ای مانند است. در مجموع در ساخت این بنا از تزئینات خاصی استفاده نشده و در مقایسه با باغ های دیگر از معماری ساده تر و معمولی تری برخوردار است.

باغ بهلگرد دو باغ جدا از هم است که یکی از آن ها به بیرون دسترسی دارد و نسبت به دیگری از اهمیت بیشتری برخوردار است، باغ بیرونی و باغ کوچکتر هم باغ درونی نامیده می شود. حوض های آبی نیز که از قوانین معماری ایرانی پیروی می کنند، در بین این دو باغ قرار گرفته اند. یک استخر چهارضلعی که شبیه به یک جزیره هشت ضلعی می باشد در وسط این باغ قابل مشاهده است.

یکی از مهم ترین شاخصه های باغ بهلگرد عمارت یخدانی طبیعی است که در 150 متری شمال باغ قابل رویت است. در زمان های گذشته کارگر های زیادی به وسیله یخ زدن آب نهری که به داخل استخر جاری بود، یخ را به وجود آورده و ضخامت یخ را با اضافه کردن آب بیشتر می کردند و داخل این یخدان نگهداری می کردند تا در فصل تابستان صاحبخانه و مهمانان ویژه از خنکی آن استفاده کنند.